EN | TR
Akbank Sanat Blog > Ron Carter
Diskografisinden 10 Klasik Albümle RON CARTER Yazı: Cem Kayıran Kült müzik dergisi DownBeat’in caz müzisyenleri arasından efsaneleri onurlandığı Hall Of Fame listesine 2012 yılında giren Amerikalı müzisyen ve besteci Ron Carter, 26. Akbank Caz Festivali’nin en önemli konuklarından biri. 1960’lı yıllarla başlayan müzik kariyerinde onlarca solo albüm yayınlayan Carter, 2000’in üzerinde albümün kayıtlarında yer aldı ve “Caz tarihinin en fazla kaydedilen ikinci müzisyeni” oldu. Efsanevi basçının İstanbul konseri öncesinde her biri Blue Note, Flying Dutchman ve CTI gibi prestijli plak şirketlerinden yayınlanmış olan, Carter’ın George Benson’dan Miles Davis’e çeşitli müzisyenlere eşlik ettiği 10 harika albümü hatırlıyoruz.

Ron Carter, 26. Akbank Caz Festivali kapsamında 20 Ekim Perşembe akşamı Zorlu PSM’de olacak.
George Benson – The Shape Of Things To Come (1969 – A&M) Wes Montgomery’nin hayatının son dönemlerinde yayınladığı albümlerde yer alan prodüktör Creed Taylor ve aranjör Don Sebesky’nin 1968 yılında hayatını kaybeden efsanevi gitaristin ardından birlikte çalışmaya başladığı isimler arasında o dönemlerde büyük bir caz gitaristi olma potansiyeli taşıyan George Benson da vardı. Benson’ın Taylor ve Sebesky eşliğinde kaydettiği ilk albüm olan The Shape Of Things To Come’da duyduğumuz basların büyük kısmından Ron Carter sorumlu. Carter ve Benson’la birlikte albümün kayıtlarında çalan diğer isimler arasında Herbie Hancock, Idris Muhammad, Charles Covington ve Hank Jones gibi efsaneler bulunuyor. Albümün ardından uzun yıllar birlikte üretmeye devam edecek ekibin ilk yayını olan The Shape Of Things To Come, muhteşem bir açılış şarkısı olan Benson ve Sebesky’nin birlikte yazdığı “Footin’ It”le başlıyor ve yarım saatin biraz üstüne çıkan akışı sırasında dinleyiciye nefis anlar sunuyor. Wayne Shorter – Speak No Evil (1966 – Blue Note) 24 Aralık 1964 günü Rudy Van Gelder’in efsanevi stüdyosunda kaydedilen Speak No Evil albümü, hard bop ve modal caz akımlarının başucu albümlerinden biri. Prodüktörlüğünü Blue Note Records kurucularından Alfred Lion’ın üstlendiği albümde isimlerini peşi sıra okuyunca bile tüyleri diken diken bir ekip Wayne Shorter’a eşlik ediyor: Ron Carter, Herbie Hancock, Elvin Jones ve Freddie Hubbard. Albümün kaydedildiği dönemde Carter ve Hancock’la birlikte Miles Davis Quintet’in bir parçası olan Wayne Shorter’ın, sonraki yıllarda genişletilmiş versiyonları da satışa çıkan Speak No Evil albümü, Richard Cook ve Brian Norton’ın The Penguin Guide to Jazz derlemeleri kapsamında Amerikalı müzisyenin en tatmin edici çalışması olarak tanımlanmıştı. Miles Davis – E.S.P. (1965 – Columbia) Birçok Miles Davis albümünde olduğu gibi prodüktörlüğünü Irving Townsend’in üstlendiği E.S.P., efsanevi müzisyenin en uzun ömürlü olan grubuyla kaydettiği ilk stüdyo albümü. Basta Ron Carter, tenor saksafonda Wayne Shorter, davulda Tony Williams ve piyanoda Herbie Hancock’tan oluşan ekiple Hollywood’da kaydedilen albüm, kırk sekiz dakikayı aşan süresiyle döneminin en uzun caz kayıtlarından biri. “Eighty-One” ve “Mood” parçalarının kompozisyonunu da Miles Davis’le birlikte yapan Ron Carter, bu albüm kayıtlarında yer alan ekiple çalmış olmanın kendi müzikal algısının oluşmasında çok önemli bir rolü olduğunu birçok röportajında dile getiriyor. Hubert Laws – Afro-Classic (1970 – CTI) 1960’lı yıllardan bu yana cazın birçok farklı türünde üretimlerini sürdüren ünlü flüt sanatçısı Hubert Laws’un 1970 yılında yayınlanan albümü Afro-Classic, Ron Carter ve Laws ikilisinin birlikte çalıştığı onlarca albümden biri. Laws’un çeşitli dönemlerde yayınlanmış dokuz albümünde baslardan sorumlu olan Ron Carter’la birlikte Afro-Classic albümünde Fred Waits, Bob James ve Gene Bertoncini gibi isimler yer alıyor. Creed Taylor ve Don Sebesky ikilisinin prodüksiyon ve aranjmanına imza attığı Afro-Classic, caz ve klasik müziği tek potada eritip özgün bir sonuç çıkaran Hubert Laws’un en akışkan albümlerinden biri. Bach, Mozart ve James Taylor gibi isimlerin bestelerini kendine has bir şekilde yorumlayan Laws, Ron Carter’ın da 1970’lerde yayınladığı beş solo albümde flütüyle yer alıyor. Bill Frisell – Bill Frisell, Ron Carter, Paul Motian (2006 – Elektra Nonesuch) 1990’lı yıllarda birlikte iki Joey Baron albümünde çalan Ron Carter ve Amerikalı gitarist Bill Frisell, on yıl önce de karşımıza folk caz ve post-bop etkileşimleri taşıyan sürpriz bir albümle çıkmıştı. Kayıtları iki günde yapılan ve vurmalı çalgılarda 2011 yılında hayatını kaybeden efsanevi müzisyen Paul Motian’ın yer aldığı albümde Jimmie Davis, Thelonious Monk ve Frederick Loewe’ye ait bestelerle birlikte birkaç yeni kompozisyon da bulunuyordu. Cazın farklı dönem ve akımlarına damgasını vurmuş üç müzisyeni bir araya getiren albüm, her caz dinleyicisinin koleksiyonunda yer alması gereken özel bir kayıt. Antônio Carlos Jobim - Wave (1970 – A&M) Bossa nova müziğinin belli başlı kalıplarını belirleyen, söz konusu yaklaşımı dünya çapında popüler hale getiren Antônio Carlos Jobim’in beşinci stüdyo albümü olan Wave, Ron Carter’ın bas çaldığı iki Jobim albümünden biri. Prodüktör koltuğunda Creed Taylor’ın oturduğu albüm, Brezilyalı müzisyenin en yüksek başarıya ulaşmış kayıtlarından biri olarak biliniyor. Yarım saatlik albümde Jobim’in kendine has ritmik gitar çalışıyla Ron Carter’ın parçaları ayağa kaldıran bas yürüyüşleri ortaya ilginç bir karakter çıkarıyor. Gil Scott-Heron – Pieces Of A Man (1971 – Flying Dutchman / RCA) Özellikle politik konuların müzikte de işlenebileceğinin en erken örneklerinden biri olan Pieces Of A Man, Gil Scott-Heron’ın eşsiz vokal yeteneklerini baştan sonra hayranlıkla dinlediğimiz bir albüm. Bob Thiele tarafından prodüksiyonu yapılan albüm, en ünlü Heron şarkılarından biri olan “The Revolution Will Not Be Televised” eşliğinde güçlü ve akılda kalıcı bir açılış şarkısıyla başlıyor. Albümdeki piyanolardan sorumlu Brian Jackson’ın da kompozisyon aşamalarında Heron’a eşlik ettiği Pieces Of A Man’de yer alan “Lady Day and John Coltrane” isimli parça hem sözleriyle hem de Heron’un söyleyiş biçimiyle efsaneye bir saygı duruşu niteliği taşıyor. Gato Barbieri – Yesterdays (1974 – Flying Dutchman) Arjantinli saksafoncu ve besteci Gato Barbieri’nin New York’taki performanslarından seçilmiş kayıtların yer aldığı Yesterdays albümü, kökenleri farklı kültürlere ve dönemlere uzanan, özenle seçilmiş ve özenle yorumlanmış dört parçadan oluşuyor. Avangart caz denince akla gelen ilk isimlerden olan John Coltrane, Brezilya’nın müzikal geleneklerini caz yaklaşımlarıyla birleştiren efsanevi besteci Pixinguinha ve 20. yüzyıl başlarında yüzden fazla müzikal için kompozisyonlar yazan Jerome Kern’ün klasikleşmiş şarkılarına Barbieri ve ekibi tarafından yapılmış yorumlar Yesterdays albümünde karşımıza çıkıyor. Elektrik basta Ron Carter’ın yer aldığı orkestrasında Jorge Dalto, Bernard Purdie ve Paul Metzke gibi tanınmış isimlerle çalışan Barbieri’nin bu albümü, yine Flying Dutchman etiketiyle servis edilen El Pampero albümünde yer alan iki parça eşliğinde 1988 yılında The Third World Revisited adıyla yeniden yayınlanmıştı. Geri Allen – Twenty One (1994 – Blue Note) Altı caz standartıyla birlikte Geri Allen’a ait altı bestenin yer aldığı Twenty One, Amerikalı piyanistin uçsuz bucaksız diskografisinde Blue Note etiketiyle yer alan üçüncü albüm. Geri Allen Trio ismiyle yayınlanan albümde Allen’a basta Ron Carter ve davulda Tony Williams eşlik ediyor. Özellikle Tony Bennett, Artie Shaw ve Gene Krupa gibi isimlerin de yorumladığı Vincent Youmans klasiği “Tea For Two”nun muhteşem yorumuyla akıllarda yer eden albümün prodüksiyon ekibinde efsanevi besteci ve prodüktör Teo Macero da bulunuyor. Herbie Hancock – Speak Like A Child (1968 – Blue Note) Birçok farklı albümde Herbie Hancock’la birlikte kayıtlar yapan Ron Carter, efsanevi piyanistin solo albümlerinde de sıklıkla karşımıza çıktı. Carter ve Hancock’un Miles Davis Quintet’le geçirdiği epey yoğun üç yılın ardından bir kez daha grup lideri olarak bir albüm yayınlamaya karar veren Hancock, bir önceki albümü Maiden Voyage’a nazaran daha farklı disiplinler ve eğilimler barındıran Speak Like A Child, melodik anlamda da rahatça fark edilen bir sadeleşmeyi beraberinde getiriyor. Duke Pearson’ın prodüktörü olduğu albüm, Herbie Hancock’un en akılda kalıcı albümlerinden biri. Ayrıca albümdeki “First Trip” şarkısının, Ron Carter’ın oğlu Ron Jr. için bestelediği detayını da atlamayalım!